De 32-jarige Anita worstelde als jong kind al met gedachten van depressiviteit. Nadat haar beste vriendin overleed, werd het nog veel erger en werd ze zelfs opgenomen in een kliniek. In een video van Jubilee getuigt ze hoe ze het naar God uitriep voor hulp en Hij haar op een bijzondere manier antwoord gaf…!

Anita vertelt: “Ik ben heel lang depressief geweest. Als kind was ik altijd wel bezig met afwijzing, negativiteit en niet goed genoeg zijn. Ik was altijd bezig met de dood en wilde het liefst niet leven. Zodra ik uit bed stapte en mijn grote teen de vloer raakte, was er altijd een stemmetje in mijn hoofd dat zei: ‘Je doet er niet toe, waarom leef je. Het heeft geen zin, maak er een einde aan.’

Op de hogere school was ik heel populair, maar ik dacht: wat is dit, ik wil dit niet. Ik wil onzichtbaar zijn. Ik vond het vreselijk om naar school te gaan, want dan zagen ze mij. Toen kreeg ik een heel goed vriendinnetje, een christelijk meisje. Daar vertelde ik af en toe een beetje aan hoe ik me voelde.

Een keer op zaterdag was ik aan het werk was en voelde ik weer dat duistere in me. Ik appte haar: ‘Janneke, ik weet het echt niet meer’. Maar zij was juist zo positief: ‘Kom op Aniet, we worden ouder, we gaan puberen, we krijgen straks allebei een vriend en we gaan trouwen!’ Maar toen verongelukte zij en dacht ik: dat had ik moeten zijn en niet zij. Zij wilde leven en ik niet. In die tijd ben ik een tijdje boos geweest en vroeg ik me af: ‘God, waarom?’”

Masker

“Op een gegeven moment was ik 19 of 20 en ik kon niet meer. De vermoeidheid nekte me zo, ik kon niet meer vechten tegen die stemmen in mijn hoofd. Het werd steeds erger. Maar ik ben zo streng voor mezelf. Ik wilde er niet gebukt onder gaan, dus ik hield een masker op. Dat masker redde mij voor mijn idee, want iedereen was graag bij me in de buurt, omdat ik altijd vrolijk en spontaan was. Maar achter dat masker was het voor mij één donker gat.

Ik kreeg verkering, maar dat zwarte gat bleef. Wij gingen trouwen. Mijn man wist al dat hij met een vrouw ging trouwen die depressief was en die eigenlijk heel de dag bezig was om niet te willen leven. Toch koos hij voor mij.

Daarna is het bergafwaarts gegaan, want ik merkte dat je dat masker niet heel je leven op kunt houden. Het masker viel van me af zonder dat ik daar controle over had, omdat ik zo moe was van het vechten. Ik kwam thuis te zitten en werd gedwongen opgenomen. Daar is heel veel gebeurd.”

Opgenomen

“Ik ben er zeker twee maanden geweest. We waren net getrouwd. Het was voor mijn man ook heel zwaar om elke dag alleen te zijn. Ik  mocht niet naar huis. Voor hem was het elke avond zijn vrouw bezoeken, soms niet binnen mogen en achter het glas mogen kijken van: is ze er nog?

Ik wilde zo graag rust. Je wilt opgeladen worden, je wilt dat het beter wordt. Maar daar zie je pas de ellende van de wereld, want de een is verslaafd, de ander is misbruikt… Dat trof mij zo dat ik dacht: dit wil ik niet, ik wil juist rust. Toen mocht ik eindelijk naar huis, maar dat ging maar even goed. Daarna werd ik weer opgenomen.  

Als je christelijk opgevoed wordt, hoor je heel vaak: elk hart heeft zijn smart en elk huis heeft zijn kruis. Ik heb heel lang gedacht: dit is mijn kruis. Ik moet heel mijn leven dat kruis dragen van depressiviteit met die stemmen in mijn hoofd. Ik heb als kind ook altijd gedacht dat het niet goed was in mijn hoofd, dat ik bezeten was. Ik hoorde zoveel stemmen in mijn hoofd en die waren zo lelijk.”

Schreeuw naar de hemel

“Twee jaar geleden was het zo zwaar dat ik gebukt ging onder dat kruis. Ik stond voor de spiegel en deed echt een schreeuw naar de hemel: ‘Heer, als U er bent, help me, ik weet het niet meer, help!’

In die minuut belde mijn zus. Ze belde bijna nooit. Zij had de Heer al en zei: ‘Je kwam ineens in mijn gedachten op. Ik heb vanavond een avond en ik heb een ticket over. Ga je mee?’ Ze deelde voor de rest niets en ik ging mee.

Die avond hoorde ik voor het eerst van bevrijding en genezing en over depressiviteit en over het kruis dat gedragen is. Door Zijn striemen zijn we genezen. Er is genezing en vergeving van zonden. Ik heb heel mijn leven geloofd, maar ik heb het nooit gesnapt.”

Rust

“In die zaal werd over Jezus gepraat als je Verlosser. Toen dacht ik: wat hier is, moet ik hebben. Eerst wilde ik de zaal uitlopen. Ik werd heel onrustig in mijn hart, omdat ze bepaalde dingen aanspraken waar ik last van had. Ik wilde weglopen, maar mijn zus pakte me beet en zei: ‘Jij blijft hier’.

Ze heeft voor me gebeden en me naar voren gebracht. Er is voor me gebeden en daarna heb ik zo’n rust ervaren dat ik echt dacht: dit is dus Jezus. Alles ligt in Zijn Naam. Hij heeft mijn kruis gedragen. Dat kruis waarvan ik dacht dat ik heel mijn leven mee moest slepen op mijn rug, was al gedragen.

Dat heeft Hij 2000 jaar geleden al voor mij gedaan, voor ons, voor iedereen. Opeens begreep ik het. Die last werd lichter. Ik kwam tot Hem, ik was vermoeid en belast. Daarna was ik zo on fire. Ik had zin om iedereen van de fiets af te trekken en over Jezus te vertellen, want wat ik ervaarde, moest iedereen weten: je kan niet vechten tegen de wereld, je hebt echt Jezus nodig. Alles ligt in Zijn Naam.”

Bekijk hier Anita’s volledige getuigenis terug:

Door T. de Jong, 8 januari 2025, Revive.nl